என் பெயர் அருணா. எனக்கு இருபத்தெட்டு வயது. நான் திருநெல்வேலியில் ஒரு அமைதியான பகுதியில், என் அன்பான கணவர் மனோஜுடன் வாழ்கிறேன். எங்களுக்கு திருமணமாகி ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. மனோஜ் என்னை உண்மையிலேயே உலகத்திலேயே மிக அதிகமாக நேசிக்கிறார். அவர் முப்பத்திரண்டு வயது.
அரசு அலுவலகத்தில் பணியாற்றும் அமைதியான, பொறுப்பான கணவன். காலையில் எழுந்ததும் என்னை இறுக்கமாக அணைத்து, என் நெற்றியில், கன்னத்தில், உதடுகளில் முத்தமழை பொழிவார். சில சமயம் எனக்குப் பிடித்த மல்லிகைப்பூவை வாங்கி வந்து என் கூந்தலில் சொருகி, “இன்று நீ ரொம்ப அழகா இருக்கே” என்று சிரிப்பார்.
நாங்கள் சமையலறையில் சேர்ந்து காபி குடிப்போம், அவர் என் இடுப்பைப் பிடித்து இழுத்து ஆட்டுவார். “நம்ம குடும்பம் இப்படியே எப்போதும் சந்தோஷமா இருக்கணும்” என்று கனவு காண்போம்.
நான் ஒரு சாதாரண குடும்பப் பெண் – நீண்ட கூந்தல், மெல்லிய உடல், பெரிய கண்கள், எப்போதும் புடவை அணிந்து வீட்டை அழகாகப் பராமரிப்பேன். பொது இடங்களில் கூட அவருடன் கை கோர்த்து நடக்க வெட்கப்படுவேன்.
இரவில் படுக்கையில் மட்டுமே அவரிடம் என் முழு காதலை வெளிப்படுத்துவேன் – “உன்னை ரொம்ப நேசிக்கிறேன்” என்று முனகி, அவர் மார்பில் முகம் புதைப்பேன்.
ஆனால் என் உள்ளுக்குள் ஒரு ரகசியம் வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.
அன்று காலை மிகவும் சந்தோஷமான நாள். மனோஜ் வேலைக்குப் போகும் முன், என்னை அணைத்து நீண்ட நேரம் முத்தமிட்டார். “இன்று உன் அம்மா வீட்டுக்கு போய் விட்டு வா. மாலை நான் வந்ததும் நம்ம இருவரும் முன்னாருக்கு ட்ரிப் பிளான் பண்ணலாம்… அங்கே குளிர், மழை, நம்ம இருவரும் மட்டும்… ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கும்” என்று சிரித்தார். நான் வெட்கத்துடன் சிரித்தேன். “சரி மனோஜ்… நான் போய் வரேன்” என்று சொல்லி அவர் தோளில் தலை சாய்த்தேன்.
அவர் போன பிறகு, நான் அம்மா வீட்டுக்கு பஸ் ஏறினேன்.
பஸ் மிகவும் நெரிசலாக இருந்தது. மக்கள் ஒருவர் மீது ஒருவர் அழுந்தி நின்றனர். நான் பின்பக்கம் நின்றேன். என் புடவை இடுப்பை இறுக்கமாகச் சுற்றியிருந்தது. நீண்ட கூந்தல் என் முதுகில் பரவியிருந்தது. திடீரென பின்னால் இருந்து ஒரு இளைஞன் என்னை நெருக்கமாக நெருங்கினான். அவன் சுமார் இருபத்தெட்டு வயது இருப்பான் – உயரமான உடல், சுத்தமான உடை, அழகான முகம், மெல்லிய தாடி. அவன் வாசனை எனக்கு மிகவும் பழக்கமானதாக, ஆனால் பயமுறுத்தும் விதத்தில் இனிமையாக இருந்தது. முதலில் அது தற்செயலான தொடுதல் போல இருந்தது.
அவன் உடல் என் முதுகில் மெதுவாகப் பட்டது. பஸ் ஓட்டத்தில் அவன் கை என் இடுப்பில் லேசாகப் படிந்தது. என் உடல் சிறிது நடுங்கியது. “ப்ளீஸ்… கொஞ்சம் விலகுங்க” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னேன். ஆனால் கூட்டத்தில் இடமில்லை. அவன் விலகவில்லை.
பஸ் திடீரென வேகமாக ஓடியது. அவன் உடல் என்னோடு முழுமையாக ஒட்டியது. அவன் மார்பு என் முதுகில் அழுந்தியது. அவன் கை மெதுவாக மேலேறி, என் மார்பின் அடிப்பகுதியைத் தொட்டது.
என் உடல் முழுவதும் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. நான் உடலை நகர்த்த முயன்றேன், ஆனால் பின்னால் இருந்த மற்றவர்கள் என்னை இறுக்கமாகத் தள்ளினர்.
அவன் விரல்கள் என் புடவைக்கு மேல், என் மார்பை மிக மெதுவாக, வட்டமாகத் தடவின. என் முலைக்காம்புகள் உடனே கடினமாகின. கண்ணீர் துளிர்த்தது. “அய்யோ… விடுங்க… யாராவது பார்த்துடுவாங்க… மனோஜ்… என்னை மன்னிச்சுடு” என்று உள்ளுக்குள் கத்தினேன். ஆனால் அவன் கை நிற்கவில்லை. அது இப்போது என் மார்பை முழுமையாகப் பிடித்து, மென்மையாக அழுத்தியது. அவன் விரல்கள் என் உள்ளாடைக்கு மேல் சுழன்று, என் முலைக்காம்பை மிக மெதுவாகக் கிள்ளின.
என் உடல் வியர்த்தது. பயம், வெட்கம், கோபம் – “என்னை ஏன் இப்படி தொடுகிறாய்?” என்று உள்ளுக்குள் கோபம் பொங்கியது. ஆனால் அவன் கை கீழே இறங்கி, என் இடுப்பைப் பிடித்து இழுத்து, என் பின்புறத்தை அவன் இடுப்போடு அழுத்தினான். அவன் உறுப்பின் வெப்பம் என் புடவைக்கு மேல் தெரிந்தது. அவன் விரல்கள் என் தொப்புளைச் சுற்றி, பிறகு என் தொடைகளுக்கு இடையே மெதுவாக நுழைந்தன. என் புடவை சற்று மேலேறியது. அவன் விரல்கள் என் உள்ளாடையின் மீது, என் பிறப்புறுப்பை லேசாகத் தடவின.
நான் கால்கள் நடுங்க, “ப்ளீஸ்… நிறுத்துங்க” என்று முனகினேன். ஆனால் என் உடல் என்னை ஏமாற்றியது. ஈரம் பரவியது. “இது என் தவறா? நான் ஏன் இப்படி உணர்கிறேன்?” என்று தன்னைத்தானே வெறுத்தேன்.
“மனோஜ்கிட்ட சொல்லணும்… இப்போவே சொல்லணும்” என்று உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பம் என்னைத் தாக்கியது.
அடுத்த நிறுத்தத்தில் அவசரமாக இறங்கினேன். கால்கள் தள்ளாடின.
ஆட்டோ பிடித்தேன். ஆட்டோவில் அமர்ந்ததும், பின்பக்க கண்ணாடியில் டிரைவர் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். என் புடவை இடுப்பில் சரிந்து, என் வெள்ளை உள்ளாடை கொஞ்சம் வெளியே தெரிந்தது. நான் பையை இறுக்கமாகப் பிடித்து மறைத்தேன். ஆனால் அந்த பார்வை என்னை இன்னும் அதிகமாக நடுங்க வைத்தது. “எல்லோரும் என்னைப் பார்க்கிறார்களா?” என்ற சந்தேகம் என்னைச் சூழ்ந்தது.
வீட்டுக்கு வந்ததும், படுக்கையில் விழுந்து அழுதேன். “என்னை யாரோ அந்நியன்… அப்படி தொட்டான்… என் மார்பு, இடுப்பு, தொடை, எல்லாம்… நான் அழுதேன்… ஆனால் ஏன் என் உடல் அந்தத் தொடுதலை மறக்க முடியவில்லை?” என்று தனக்குள்ளேயே அழுதேன்.
Also Read: ரம்யாவின் புண்டை
மனோஜ் வீட்டுக்கு வந்தார்.
அவர் சிரித்தபடி உள்ளே வந்து, “இன்று என்ன சொல்லப் போறே? முன்னாருக்கு ட்ரிப் பிளான் பண்ணலாமா?” என்று என்னை அணைத்தார். நான் அவர் மார்பில் முகம் புதைத்து, “இன்று பஸ்சில்…” என்று ஆரம்பித்தேன். ஆனால் வார்த்தைகள் வரவில்லை. கண்ணீர் மட்டும் வழிந்தது. “என்ன? ஏன் அழுகிறாய்?” என்று அவர் என் கன்னத்தைத் துடைத்தார்.
நான் “ஒன்றுமில்லை… கொஞ்சம் களைப்பா இருக்கு… உன்னை ரொம்ப நேசிக்கிறேன்” என்று மட்டும் சொல்லி அவர் தோளில் சாய்ந்தேன். சொல்ல முடியவில்லை. அவரைப் பார்த்தால் என் குற்ற உணர்ச்சி என்னைப் பிளந்தது. “நான் உண்மையைச் சொல்லி அவரை இழக்கப் போகிறேனா?” என்ற சந்தேகம் என்னை வாட்டியது.
அன்று இரவு அவர் என்னை அணைத்தபோது, என் உடல் முன்பை விட அதிகமாக ஆவலுடன் பதிலளித்தது. அவர் என் மார்பை முத்தமிட்டபோது, பஸ்சில் அந்த அந்நியனின் விரல்கள் நினைவுக்கு வந்தன. “ஆஹ்…” என்று முனகினேன். ஆனால் என் கண்களில் கண்ணீர். “மனோஜ்… நான் உன்னை ஏமாற்றுகிறேன்” என்று உள்ளுக்குள் தவித்தேன். “நாளை சொல்லிவிட வேண்டும்” என்று தீர்மானித்தேன், ஆனால் பயம் என்னைத் தடுத்தது.
இப்படியே நாட்கள் போயின. நான் வெளியே செல்லும் போதெல்லாம் அந்த அந்நிய உணர்வை ரகசியமாகத் தேடினேன். ஒவ்வொரு முறையும் அழுதேன், பயந்தேன். ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒரு புதிய குழப்பம் வளர்ந்தது.
மனோஜ் ஒரு நாள் “நாம் முன்னாருக்கு இரண்டு நாட்கள் ட்ரிப் போகலாம். அங்கே குளிர், மழை, நம்ம இருவரும் மட்டும்… ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கும். உன் மனசு ரிலாக்ஸ் ஆகும்” என்றார். நான் மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்தேன். இருவரும் முன்னாரில் அழகான ரிசார்ட் பங்களாவில் தங்கினோம்.
முதல் நாள் முழுவதும் சினிமா போல அழகாக இருந்தது. கார் ஓட்டிச் செல்லும் வழியில் மழை தூறியது. மலைகள், தேயிலைத் தோட்டங்கள், மூடுபனி – எல்லாம் கண்ணுக்கு விருந்தாக இருந்தது. ரிசார்ட் வந்ததும், பங்களா அறை குளிர்ந்த காற்றில் நிறைந்திருந்தது. ஜன்னல் வழியே மழை பொழியும் மலையைப் பார்த்தபடி மனோஜ் என்னைப் பின்னால் இருந்து அணைத்தார். “இங்கே நீ ரொம்ப அழகா இருக்கே” என்று காதில் முனகினார். நான் வெட்கத்துடன் சிரித்தேன். மாலை நேரம் மழை அதிகமானது. இருவரும் ரிசார்ட் தோட்டத்தில் நடந்தோம்.
மழையில் நனைந்த என் புடவை என் உடலை இறுக்கமாக ஒட்டியது. மனோஜ் என் கையைப் பிடித்து, “இந்த மழையில் நீ இன்னும் அழகு” என்று சொல்லி என்னை முத்தமிட்டார். இரவு அறையில் மெல்லிய விளக்கு ஒளியில் இருவரும் உறவு கொண்டோம். அவர் என் உடலை முழுமையாக வழிபட்டார்.
நான் அவரை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் என் மனம் பஸ்சில் அந்த அந்நியனின் தொடுதலை நினைத்தது. “மனோஜ்… நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்… ஆனால் இந்த ரகசியம் என்னை கொன்றுவிடும்” என்று உள்ளுக்குள் தவித்தேன். “இன்று சொல்லிவிட வேண்டும்” என்று தீர்மானித்தேன், ஆனால் அவரது அன்பான பார்வையைப் பார்த்ததும் வார்த்தைகள் தடுமாறின.
இரண்டாவது நாள் மனோஜ் “அருகில் ஒரு அட்வென்ச்சர் பார்க் இருக்கு. வாட்டர் ஆக்டிவிட்டீஸ்… வாட்டர் வேவ் பூல் போகலாம். ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கும்” என்றார். நான் “வேண்டாம்… எனக்கு பயமா இருக்கு… கூட்டம், தண்ணி… நான் புடவைல இருக்கேன்” என்று சொன்னேன். ஆனால் அவர் கேட்கவில்லை. “அங்கே டிரஸ் சேஞ்ச் பண்ணிக்கலாம். நீ ரொம்ப நேரம் வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கிறாய். கொஞ்சம் சந்தோஷமா இரு… நான் உன்னோடு இருப்பேன்” என்று என்னை கட்டாயப்படுத்தி அழைத்துப் போனார்.
அவரது அக்கறை என்னை இன்னும் அதிகமாகக் குற்ற உணர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது.
பார்க்குக்கு வந்ததும், “சாரி மேடம், இங்கே சாரி அலவ் இல்லை. டி-ஷர்ட், ஷார்ட்ஸ் மட்டுமே” என்று சொன்னார்கள். நான் அதிர்ச்சியடைந்தேன். “இது எனக்கு பழக்கமில்லை… நான் இதுக்கு முன்னாடி டி-ஷர்ட் போட்டதே இல்லை” என்றேன். ஆனால் மனோஜ் “போ… நீ ரொம்ப அழகா இருப்பே… நான் உன்னோடு இருக்கேன்” என்று என்னை மாற்ற வைத்தார். டி-ஷர்ட் இறுக்கமாக இருந்தது. என் பெரிய மார்புகள் தூக்கி நின்றன. ஷார்ட்ஸ் என் தொடைகளை இறுக்கமாகக் காட்டியது.
நான் கண்ணாடியில் பார்த்ததும் முகம் சிவந்தேன். “இது ரொம்ப வெட்கமா இருக்கு… வேண்டாம்” என்றேன். ஆனால் அவர் “கூட்டம் இருக்கு… வா… நான் உன்னை பார்த்துக்கிறேன்” என்று கையைப் பிடித்து இழுத்தார்.
வாட்டர் வேவ் பூலில் கூட்டம் நிறைந்திருந்தது. தண்ணீர் அலைகள் வந்து கொண்டிருந்தன. நான் மனோஜ் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றேன். “கொஞ்சம் கவனமா இரு” என்று அவர் சொன்னார். திடீரென ஒரு பெரிய அலை வந்தது. நான் தடுமாறி கீழே விழுந்தேன். என் டி-ஷர்ட் மேலே தூக்கி, என் வெள்ளை ப்ரா முழுவதும் தெரிந்தது. என் மார்புகள் ஈரத்தில் பளபளத்தன. “அய்யோ… பாருங்க” என்று கத்தினேன்.
அவசரமாக ஷர்ட்டை இழுத்துப் போட்டேன். மனோஜ் “நான் இங்கேதான் இருக்கேன்” என்று சொல்லி என் கையைப் பிடிக்க முயன்றார். ஆனால் அடுத்த அலை வந்தபோது கூட்டம் எங்களைப் பிரித்தது.
அவர் “அருணா… எங்கே இருக்கே?” என்று அழைத்தார். அவரது குரல் தொலைவில் கேட்டது. என் இதயம் படபடத்தது.
அடுத்த அலை வந்தபோது, ஒரு உயரமான இளைஞன் என் மீது விழுந்தான். அவன் உடல் என்னோடு ஒட்டியது. அவன் கை என் மார்பு மீது விழுந்தது. அந்த முகம்… பஸ்சில் என்னைத் தொட்ட அதே முகம்! அந்த சுத்தமான தாடி, அந்த வாசனை, அந்த கண்கள். அவன் என்னைப் பார்த்து சிரித்தான். “பஸ் லா… உன்னைத் தொட்டவன் நான்தான் மேடம். இங்கேயும் சந்திக்கிறோமா?” என்று காதில் மெதுவாக முனகினான்.
என் உடல் முழுவதும் மின்சாரம் பாய்ந்தது. பயம், அதிர்ச்சி, சந்தேகம் – “இது தற்செயலா? அவன் என்னைப் பின்தொடர்கிறானா? ஏன் இங்கே வந்தான்?” என்று மனம் குழம்பியது. “மனோஜ்… எங்கே இருக்கீங்க?” என்று கண்களால் தேடினேன். அவரது குரல் இன்னும் தொலைவில் கேட்டது. “அருணா…” என்று அவர் அழைத்தார். ஆனால் கூட்டம் அவரை மறைத்தது.
அவன் கை என் மார்பை முழுமையாகப் பிடித்து, மென்மையாக அழுத்தினான். அவன் விரல்கள் என் முலைக்காம்பை லேசாகக் கிள்ளின. “பஸ் லா உன் உடல் இப்படி நடுங்கியதே… இப்போவும் அதே உணர்வு தானே?” என்று காதில் சொன்னான்.
அலை வந்து எங்களை மேலும் நெருக்கமாகத் தள்ளியது. அவன் உடல் என் பின்புறத்தில் அழுந்தியது. அவன் உறுப்பின் வெப்பம் என் ஷார்ட்ஸ் மீது தெரிந்தது. நான் “ப்ளீஸ்… விடுங்க… என் கணவர் அருகிலேயே இருக்கார்… அவர் பார்த்துடுவார்” என்று அழுதேன். ஆனால் என் உடல் என்னை ஏமாற்றியது. பஸ் நினைவு + இப்போதைய தொடுதல் என் பிறப்புறுப்பு ஈரமாகி ஏங்கியது. “மனோஜ்… நான் உன்னை ஏமாற்றுகிறேன்… இது என் தவறு… ஆனால் ஏன் என் உடல் இப்படி?” என்று தன்னைத்தானே வெறுத்தேன்.
அவன் நண்பர்கள் இரண்டு பேர் அருகே வந்தனர்.
அலைகள் அவர்களை எங்களுக்கு அருகில் தள்ளின. ஒருவன் என் இடுப்பைப் பின்னால் இருந்து பிடித்து இழுத்தான். இன்னொருவன் முன்னால் நின்று என் டி-ஷர்ட்டை மேலே தூக்கி ப்ராவை கழட்டினான். என் மார்புகள் வெளியே தெரிந்தன. பஸ் பையன் என் இடது மார்பை வாயால் உறிஞ்சினான். அவன் நாக்கு முலைக்காம்பைச் சுழற்றி, மென்மையாகக் கடித்தான். “ரொம்ப மென்மையா இருக்கு… பஸ் லா தொட்டபோதே தெரிஞ்சுது” என்றான். நான் கண்ணீர் விட்டேன். “மனோஜ்… நான் என்ன செய்றேன்?” என்று உள்ளுக்குள் கத்தினேன். ஆனால் என் உடல் அலைகளோடு ஆடியது. அவன் விரல்கள் என் ஷார்ட்ஸ் உள்ளே நுழைந்தன.
என் உள்ளாடையைத் தாண்டி, என் பிறப்புறுப்பை மெதுவாக வட்டமாகத் தடவினான். அவன் விரல் உள்ளே சென்றபோது நான் “ஆஹ்ஹ்…” என்று முனகினேன்.
அலை வந்து எங்களை மேலும் ஆழமாகத் தள்ளியது. அவன் என்னை இறுக்கமாக அணைத்து, என் உதடுகளில் லேசாக முத்தமிட்டான். “உன் கணவர் பார்க்காமல் இருக்கட்டும்… நீ இன்பம் அனுபவி” என்றான். அவன் நண்பர்கள் என் தொடைகளைத் தடவினர். ஒருவன் என் பின்புறத்தைப் பிடித்து அழுத்தினான். என் உடல் உச்சத்துக்கு சென்றது. பயம், கோபம், சந்தேகம் – “இவன் யார்? ஏன் என்னைப் பின்தொடர்கிறான்? இது தற்செயலா?” என்று மனம் குழம்பியது.
திடீரென ஒரு பெரிய அலை வந்தது. அது எங்களை அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய, மறைவான பகுதிக்கு இழுத்துச் சென்றது. அங்கே கூட்டம் கொஞ்சம் குறைவாக இருந்தது. பஸ் பையன் என் காதில் “இன்று இரவு… இந்த இடத்துக்கு வா… உன் கணவர் தூங்கிய பிறகு… இல்லையென்றால் உன் கணவருக்கு எல்லாம் தெரியும்” என்று முனகினான். அவன் கை என் பிறப்புறுப்பில் இன்னும் ஆழமாக நுழைந்தது. அவன் விரல் உள்ளே வெளியே ஆடியது. என் உடல் நடுங்கியது. அப்போது தொலைவில் மனோஜின் குரல் கேட்டது – “அருணா… எங்கே இருக்கே? நான் தேடுகிறேன்!” என்று அவர் அழைத்தார்.
அவரது குரல் நெருங்கி வந்தது. என் இதயம் வெடிக்கும் போல இருந்தது. அந்த அந்நியர்கள் என்னை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டனர். அவன் என் கையில் ஒரு சிறிய காகிதத்தைத் திணித்தான். “இன்று இரவு… வா… இல்லையென்றால் உன் வாழ்க்கை முடிந்துவிடும்” என்று சொல்லி மறைந்தான்.
நான் தடுமாறி எழுந்தேன். டி-ஷர்ட்டை இழுத்துப் போட்டேன். மனோஜ் கூட்டத்தில் இருந்து வந்தார். “எங்கே போனே? நான் தேடினேன்” என்றார். நான் அவரை இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு அழுதேன்.
“ஒன்றுமில்லை… கொஞ்சம் பயமா இருந்தது” என்றேன். ஆனால் என் கையில் இருந்த காகிதம் என் உள்ளே புதிய தீயை மூட்டியது. அன்று இரவு என்ன நடக்கப் போகிறது என்ற பயமும், ஆவலும், கோபமும், “மனோஜ்கிட்ட உண்மையைச் சொல்லிவிட வேண்டும்” என்ற விருப்பமும் என்னை நடுங்க வைத்தது. மனோஜ் என் தலையைத் தடவினார். “வா, பங்களா போகலாம்” என்றார். ஆனால் என் மனம் அந்த ரகசியத்தால் நிரம்பியிருந்தது. இந்தப் பயணம் என்னை முழுமையாக மாற்றிவிட்டது.
இரவு அறைக்கு வந்ததும், மனோஜ் தூங்கிய பிறகு, நான் காகிதத்தைப் பிரித்துப் பார்த்தேன். அதில் ஒரு ரிசார்ட் பெயர் எழுதியிருந்தது. என் கைகள் நடுங்கின. மனோஜ் அருகில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். நான் அவரைப் பார்த்தேன். “என்ன செய்வேன்?” என்று உள்ளுக்குள் தவித்தேன்.
இந்தக் கதையை முழுமையாகப் படித்த உங்களுக்கு இது பிடித்திருந்தால், உங்கள் உணர்வுகள், ஆதரவு, negative, பின்னூட்டம் மற்றும் நம்பிக்கையை எனக்கு [email protected] என்ற மின்னஞ்சல் ஐடிக்கு அனுப்புங்கள். உங்கள் ஆதரவு எனக்கு மிகவும் முக்கியம். அடுத்த கதையில் விரைவில் சந்திப்போம்… 🔥🍆💦